Ogłoszenia

2017-01-28 19:31:31

IV NIEDZIELA ZWYKŁA


29 STYCZNIA 2017


OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE




Dzisiejsza niedziela, ostatnia niedziela stycznia, tradycyjnie obchodzona jest w Kościele jako Światowy Dzień Trędowatych, ustanowiony w 1954 roku. Wiemy, jak straszna w skutkach jest ta choroba. Starajmy się więc pomóc, aby dotknięci nią byli leczeni w poszanowaniu ludzkiej godności. Dziś na świecie trędowatymi opiekują się głównie chrześcijańscy misjonarze. Wspierajmy ich naszymi modlitwami i ofiarami.




W czwartek, 2 lutego, będziemy obchodzili święto Ofiarowania Pańskiego, w naszej polskiej tradycji nazywane świętem Matki Bożej Gromnicznej. To pamiątka obrzędu, jakiemu - zgodnie z żydowskim prawem - w czterdziestym dniu po urodzeniu Pana Jezusa poddali się Maryja i Józef. Zanieśli Dzieciątko do świątyni jerozolimskiej, aby przedstawić Je Panu Bogu i złożyć ofiarę. Msze Święte o godz. 9.30 i 17.00. Tego dnia na uroczystą liturgię przyniesiemy świece zwane gromnicami. Zostaną one pobłogosławione, aby przez cały rok, a zwłaszcza w chwilach trwogi i cierpienia, przypominały nam o Panu Jezusie - Światłości Narodów, który nieustannie oświeca drogi naszego życia.




Na mszę o godz. 17.00 zapraszamy rodziców z dziećmi. Dzieci przyniosą świece od chrztu. W czasie Mszy św. ze świecami ustawiamy się pod chórem. Po poświęceniu świec udajemy się w procesji do ołtarza. Dzieci w czasie Mszy św. otrzymają specjalne błogosławieństwo.




Z inicjatywy papieża św. Jana Pawła II święto Ofiarowania Pańskiego jest także Światowym Dniem Życia Konsekrowanego. Naszą modlitwą obejmiemy osoby podejmujące służbę Panu Bogu i ludziom w różnych zakonach i zgromadzeniach. Tego dnia będziemy prosić o liczne i święte powołania do życia zakonnego w naszych rodzinach i wspólnocie parafialnej. Wesprzemy też materialnie borykające się z trudnościami klasztory i domy zakonne.




W tym tygodniu przypada pierwszy czwartek, pierwszy piątek i pierwsza sobota miesiąca. W czwartek dziękujemy za dar Eucharystii i kapłaństwa; prosimy o nowe i święte powołania do pracy w winnicy Pańskiej, także z naszej wspólnoty parafialnej. W piątek pragniemy wypełnić prośbę Pana Jezusa o modlitwę wynagradzającą za grzechy nasze i całego świata. W naszym kościele adoracja Najświętszego Sakramentu i okazja do spowiedzi świętej w czwartek i piątek od  od godz. 16.30. W sobotę czcimy Matkę Najświętszą i powierzamy Jej matczynej opiece naszą codzienność.




W czwartek na Msze św. o godz. 17.00 zobowiązani są przyjść kandydaci do bierzmowania, dzieci z klas III, IV i V.




SPOTKANIA:


Spotkanie Kół Żywego Różańca w sobotę o godz. 15.30.


Różaniec wynagradzający w pierwszą sobotę miesiąca o godz. 16.00.


Królowo Różańca Świętego. Oto klękamy do modlitwy, by w pierwszą sobotę odmówić różaniec, o który prosiłaś. Chcemy przez niego zadośćuczynić za grzechy swoje, naszych bliskich, naszej Ojczyzny i całego świata. Pragniemy modlić się szczególnie za tych, którzy najdalej odeszli od Boga i najbardziej potrzebują Jego miłosierdzia. Wspomóż nas, abyśmy pamiętali o tej intencji wyznaczonej przez Ciebie. Pomóż nam wynagradzać naszym różańcem cierpienia Twego Niepokalanego Serca i Najświętszego Serca Jezusowego.




Spotkanie z rodzicami dzieci klas IV i V w przyszła niedzie
lę po Mszy św. o godz. 9.30.




PORZĄDEK KOLĘDY:


Poniedziałek - ul. Załęskiego  od 15.00
 i ul. Sienkiewicza .
 ul. Południowa Blok 21 A 
 


Wtorek - ul. Nadrzeczna od 15.00.
 ul. Jasna, Aleja Róż i Złota.


Środa - ul. Polna  od 15.00.
 ul. Polna, i Bloki 2 A i 2 B.


Piątek - ul. Targowa   od 15.00.
 ul. Południowa 20 D
 i ul. Polna 2 G.


Sobota - ul. Kościelna    od 9.00.
 ul. Nowotki i ul. Krzywa.


Po księży proszę przyjechać 10 minut wcześniej.


 
W TYM TYGODNIU PATRONUJĄ NAM:


31 I – św. Jan Bosko (1815-1888), założyciel salezjanów i Zgromadzenia Córek Maryi Wspomożycielki Wiernych, wielki pedagog i apostoł młodzieży ;


3 II – św. Błażej, biskup i męczennik z IV wieku, jego pomocy wzywamy w chorobach gardła; tego samego dnia św. Oskar (801-865), biskup, benedyktyn, misjonarz Skandynawii, patron Szwecji.




Adoracja Najświętszego Sakramentu w czwartek od godz. 16.00.




Kancelaria parafialna będzie czynna w czwartek i sobotę od godz. 16.00. W ważnych sprawach można kontaktować się telefonicznie.




2 lutego w święto Matki Bożej Gromnicznej po Mszy św. o godz. 17.00 będą jasełka „Czy Europa może żyć bez Boga” w wykonaniu członków Żywego Różańca.


Serdecznie zapraszamy.




W Gościu Niedzielnym jest relacja z wyjazdu zespołu „Moja Rodzina” do Lwowa na charytatywny koncert kolęd. Ofiary z koncertu przekazane były Fundacji „Dajmy Nadzieję, która prowadzi domowe hospicjum dziecięce.”


W zakrystii można nabyć gromnice do poświęcenia w święto Matki Boskiej Gromnicznej. 




 
Msza św. za zmarłych, a w szczególności za tych, co przysięgali nadaremnie będzie odprawiona 30 stycznia o godz. 7.00. Dziękuję za ofiary składane na Msze św. za zmarłych.




 
Ks. Piotr M. Gajda


POSTAWY KATOLIKÓW WOBEC OBECNOŚCI BOGA


Przepisy zawarte w Ogólnym Wprowadzeniu do Mszału Rzymskiego:

a) „Przyklęknięcie, które wykonuje się przez zgięcie prawego kolana aż do ziemi, oznacza uwielbienie. Dlatego obowiązuje ono przed Najświętszym Sakramentem i przed Krzyżem świętym, od jego uroczystej adoracji w liturgii Wielkiego Piątku aż do rozpoczęcia Wigilii Paschalnej (OWMR, n. 274), a także w Niedzielę Palmową i Wielki Piątek podczas czytania Ewangelii po opisie śmierci Jezusa Chrystusa.


b) W czasie Mszy świętej [co niżej zostanie szczegółowo przedstawione] kapłan celebrujący przyklęka trzy razy: po podniesieniu hostii, po podniesieniu kielicha i przed Komunią świętą. [...] Jeśli zaś w prezbiterium jest tabernakulum z Najświętszym Sakramentem, kapłan, diakon i inni usługujący przyklękają po przyjściu do ołtarza i przed odejściem od niego, nie zaś podczas samej celebracji Mszy świętej” (n. 274).


c) „Poza tym przyklękają wszyscy, którzy przechodzą przed Najświętszym Sakramentem, chyba, że idą w procesji. Usługujący, którzy niosą krzyż procesyjny lub świece, zamiast przyklęknięcia wykonują skłon głowy” (nr 274).


d) Kapłan z ludem, podczas wyznania wiary „na słowa: I za sprawą Ducha Świętego itd. głęboko się pochylają, a w uroczystości Zwiastowania i Narodzenia Pańskiego przyklękają” (n. 137).


e) Wierni klęczą podczas konsekracji (zgodnie z OWMR, n. 4333). „Gdzie istnieje zwyczaj, iż wierni klęczą od zakończenia aklamacji Święty aż do końca Modlitwy eucharystycznej oraz przed Komunią świętą, gdy kapłan mówi Oto Baranek Boży, zwyczaj ten wypada zachować” (tamże). Cdn.



Używajmy wody święconej


Wchodząc do kościoła, jako Domu Bożego, sięgamy dłonią do kropielnicy i czynimy znak krzyża dla przypomnienia sobie, kim jesteśmy i dla Kogo tu przychodzimy. Uświadamiamy sobie, że jesteśmy częścią wspólnoty dzieci Bożych. Nie trzeba przekonywać, jak ważna jest ta świadomość dla przeżywania modlitwy osobistej, a jeszcze bardziej wspólnotowej Eucharystii. Dobrze przeżywana Msza św. to wspólne spotkanie dzieci Bożych z Ojcem, przez Syna, w Duchu Świętym. Przychodząc zatem na Mszę św. potrzebujemy odnowienia tej świadomości, co ułatwia przy wejściu znak krzyża wodą święconą. Potem, w trakcie Eucharystii ta świadomość narasta i potęguje się aż do zjednoczenia z Bogiem w Komunii Świętej. Jednoczymy się z Nim w sakramencie, do którego owocnego przeżycia przygotowały nas między innymi sakramentalia (do nich należy pokropienie wodą święconą). Przeżywamy zatem z całą mocą obecność Boga w sobie.


Kościół św. udziela odpustu cząstkowego (wcześniej: odpustu stu dni) za każde przeżegnanie się wodą święconą. Nie zapominajmy również wziąć ze sobą wody święconej na cmentarz, gdy idziemy tam odwiedzić groby naszych bliskich zmarłych. Skrapianie nią grobów przynosi wielką ulgę zmarłym cierpiącym w czyśćcu. Poza Ofiarą Mszy św. i odpustem zupełnym, nic nie może dać większej ulgi duszom czyśćcowych jak pokropienie wodą święconą grobów, gdzie spoczywają prochy ich ciał.


Powiedzenie: „Bać się czegoś jak diabeł święconej wody”, jest jak najbardziej prawdziwe. Stąd warto mieć także w domu, przy drzwiach, kropielnicę i jej używać. Ważna jest również życzliwość między ludźmi, bowiem wówczas nie będzie złorzeczenia czy zazdrości. Jednocześnie nie możemy ulegać lękowi, że wszędzie czyha na nas zło: w każdej bajce, symbolu czy muzyce. Oczywiście bywają takie, które są demoniczne, ale nie możemy wszędzie panicznie doszukiwać się działania diabła – to nie jest chrześcijańskie podejście. Warto jednak mieć w sercu słowa św. Pawła, który zachęca do tego, aby unikać wszystkiego, co ma choćby pozór zła.



Dobra miara


Z okazji uroczystych obchodów przybycia króla do stolicy dwór królewski hucznie świętował. W świątecznej komnacie król przyjmował dary i ofiary od poddanych. Wszystkie dary były bardzo wartościowe: bogato zdobiona broń, srebrne kielichy, drogie płótna haftowane złotem.


Gdy orszak ofiarodawców zbliżał się ku końcowi, pojawiła się wiekowa wieśniaczka. Szła w ciężkich drewniakach, utykając i wspierając się na lasce. W ciszy wyjęła z wiklinowego kosza podarunek starannie zawinięty w płótno. Rozległ się wybuch śmiechu, gdy złożyła u stóp króla kłębek białej wełny. Uzyskała ją od swoich dwóch owiec - całego jej dobytku - i uprzędła w czasie długich zimowych wieczorów.


Król bez słowa pokłonił się z godnością. Gdy staruszka powoli opuszczała komnatę, odprowadzana pogardliwymi spojrzeniami, król dał znak, by rozpocząć świętowanie.


Staruszka z trudem podjęła nocną wędrówkę w kierunku swojej chaty znajdującej się w lasach królewskich. Dotychczasowa jej obecność była tam zaledwie tolerowana. Gdy ujrzała swój dom, przestraszyła się panicznie. Chata była okrążona przez żołnierzy króla. Wokół biednego domostwa wbijano paliki i rozciągano między nimi białą wełnianą przędzę.


Mój Boże" westchnęła ze ściśniętym sercem "mój dar obraził króla... Teraz straże aresztują mnie i wtrącą do więzienia".


Gdy dostrzegł ją komendant wojska, skłonił się i uprzejmie oznajmił: "Moja pani, na rozkaz naszego dobrego króla, ziemia, którą może otoczyć nić z waszego kłębka wełny, od tej chwili należy do was". Obwód jej nowej posiadłości odpowiadał długości wełny w kłębku. Otrzymała tą samą miarą, z jaką obdarowała.


Oczekujemy wiele i boimy się obdarowywać.


Dwóch mnichów uprawiało róże. Jeden zatapiał się w kontemplacji piękna i zapachu swoich róż. Drugi ścinał najpiękniejsze róże i obdarowywał nimi przechodniów.
"Co robisz?" karcił go pierwszy. "Jak możesz pozbawiać się radości z zapachu twoich róż?".


"Róże pozostawiają najwięcej zapachu na rękach tego, kto nimi obdarowuje innych" odparł z prostotą drugi.


Autor nieznany.