Ogłoszenia

2017-03-11 12:49:38

II NIEDZIELA WIELKIEGO POSTU


12 MARCA 2017


OGŁOSZENIA DUSZPASTERSKIE




Dziś jest druga niedziela Wielkiego Postu. Kościół na różne sposoby pragnie nam pomóc, abyśmy ten święty czas przeżyli z jak największym duchowym pożytkiem. Czyni to zwłaszcza przez głoszenie słowa Bożego i sprawowanie sakramentu pokuty i pojednania. Czyni to także przez organizowanie w tym czasie rekolekcji, dni skupienia czy specjalnych nabożeństw pokutnych. Przypominam, że w naszym kościele w każdy piątek o godz. 17.00 razem z Chrystusem i Jego bolejącą Matką przemierzamy Drogę Krzyżową. W tym tygodniu to nabożeństwo będą prowadziły dzieci ze szkoły podstawowej.




W niedziele o godz. 16.00 rozpamiętujemy mękę Pana Jezusa podczas GORZKICH ŻALI.


Wszystkich parafian zachęcam do licznego udziału w tych nabożeństwach. Nie lekceważmy i nie odrzucajmy możliwości pogłębienia wiary i prawdziwego nawrócenia oraz ściślejszej wspólnoty z Panem Bogiem i bliźnimi.




Dzisiejsza niedziela nazywana jest niedzielą Ad Gentes. Naszymi modlitwami obejmujemy także głoszenie Ewangelii Chrystusowej na misjach i tych, którzy dobrą nowinę o zbawieniu niosą na krańce ziemi. Oni często na wzór Chrystusa cierpią prześladowania i płacą najwyższą cenę z własnego życia dla odkupienia innych braci. Ofiarami do puszek przed kościołem wspieramy misjonarzy i wszelkie dzieła misyjne. Niech to będzie wyraz naszej solidarności i wymierny udział w misji ewangelizacyjnej Kościoła.


Wpatrzeni w Ukrzyżowanego, który dla nas wyrzekł się wszystkiego i złożył w ofierze swoje życie, z ochoczym sercem podejmujmy trud dobrowolnego umartwienia, jako wynagrodzenie za grzechy nasze i naszych bliźnich. Zróbmy dobre postanowienia, powstrzymujmy się od udziału w głośnych rozrywkach, od spożywania napojów alkoholowych, palenia, aby w ten sposób wynagrodzić Panu Bogu grzechy pijaństwa, rozwiązłości, nieuczciwości i wszelki brak pokory. Nie zapominajmy, że Wielki Post jest czasem powagi, pokuty i modlitwy. Niech go nie zakłócą huczne spotkania czy imprezy rozrywkowe. Kochani Rodzice i Wychowawcy, z większą troską spójrzcie w tym czasie na swoje dzieci. To na Was spoczywa obowiązek dobrego wychowania młodego pokolenia, także w duchu tradycji i naszej polskiej pobożności.




W poniedziałek nabożeństwo fatimskie po Mszy św. o godz. 17.00. Tym nabożeństwem przygotowujemy się do 100 rocznicy objawień w Fatimie.






Od przyszłej niedzieli 19 marca, to jest od uroczystości św. Józefa do 13 maja - 100-nej rocznicy objawień będziemy codziennie odmawiali w kościele różaniec po ostatniej Mszy św. Chcemy odpowiedzieć na nawoływanie Matki Bożej do gorliwej modlitwy różańcowej, do pokuty i wynagrodzenia za grzechy, a także do otoczenia szczególną czcią Jej Niepokalanego Serca. Chcemy przyczynić się do triumfu Jej Niepokalanego Serca w świecie, w którym jest tak duża zła. Będzie to 54 dni różańca a więc pewna forma nowenny pompejańskiej. Każde trzy osoby modlące się na różańcu odmawiają całą nowennę. Zachęcam do włączenia się w tę modlitwę także osoby, które z różnych przyczyn nie mogą przychodzić do kościoła.




W biblioteczce parafialnej są nowe książki. Zachęcamy do korzystania z niej i czytania religijnej lektury. Na stronie internetowej parafii w zakładce „Warto przeczytać” jest zamieszczona Konferencja o. James Manjackal MSFS „Błogosławcie, a nie złorzeczcie”.




SPOTKANIA:


Zbiórka ministrantów i kandydatów w sobotę o godz. 11.00.


Spotkanie lektorów w sobotę o godz. 12.00.


Spotkanie z rodzicami dzieci z klas III w przyszłą niedzielę po Mszy św. o godz. 9.30




W najbliższy poniedziałek przypada 4 rocznica wyboru papieża Franciszka na Stolicę Piotrową. Powierzajmy go Bożej Opatrzności oraz opiece Matce Najświętszej w naszych osobistych modlitwach, aby bezpiecznie zdołał przeprowadzić Kościół przez burzliwe współczesne czasy.



PODZIĘKOWANIA:


Dziękuję Aleksandrze Zielińskiej za przepisywanie i przygotowywanie tekstów Drogi Krzyżowej, artykułów, które wykorzystywane są w naszej parafii.




 
Ks. Piotr M. Gajda


POSTAWY KATOLIKÓW
WOBEC OBECNOŚCI BOGA




Obowiązujące przepisy dotyczące ukłonów w sprawowaniu liturgii:


Znaczenie postawy stojącej
Ojcowie Kościoła w postawie stojącej widzieli symbol świętej wolności dzieci Bożych, uwolnionych przez Chrystusa z niewoli grzechu i śmierci wiecznej. Ta postawa, oznaczająca aktywność, stała się zasadniczą dla chrześcijan biorących udział w liturgii. Postawa wyprostowana „wyraża, [bowiem] czujność, napięcie, uwagę, cześć przed kimś wyższym, szacunek, gotowość do przyjęcia polecenia i wypełnienia służby, rozpoczęcie wędrówki”.


Chrześcijanie modlili się na stojąco przede wszystkim w okresie wielkanocnym. Sobór Nicejski nakazywał, by wierni w okresie Wielkanocy nie klęczeli, lecz stali. Jest to czas zwycięstwa Jezusa Chrystusa, czas radości, w którym także wierni swoją postawą w czasie modlitwy ukazują paschalne zwycięstwo Pana. Postawa stojąca jest postawą zwycięzcy. Jezus stoi w obecności Boga - stoi, ponieważ pokonał śmierć i zło.


Postawę stojącą przyjmuje także osoba, będąca pośrednikiem między stronami, np. adwokat czy pełnomocnik. Tym bardziej taka postawa przystoi kapłanowi, który pośredniczy w imieniu Chrystusa między Bogiem a wspólnotą wiernych. Prezbiter jest znakiem obecności Chrystusa Pośrednika w zgromadzeniu liturgicznym. Dlatego stoi w czasie sprawowania Eucharystii i podczas prawie wszystkich czynności liturgicznych. Postawa stojąca jest także znakiem radości z dzieła odkupienia. Dlatego od czasów apostolskich podczas obchodów w liturgii misteriów zbawienia przyjmowano postawę stojącą, zwłaszcza w niedzielę, ponieważ symbolizowała zmartwychwstanie Chrystusa.


Obowiązujące obecnie przepisy:
„Wierni stoją od początku śpiewu na wejście albo od początku wejścia kapłana do ołtarza aż do kolekty włącznie; podczas śpiewu Alleluja przed Ewangelią; w czasie głoszenia Ewangelii, podczas wyznania wiary i modlitwy powszechnej; od wezwania Módlcie się, aby... aż do Baranku Boży, z wyjątkiem modlitwy epikletycznej i słów przeistoczenia; w czasie modlitwy po Komunii i zakończenia Mszy świętej” (WEP, n. 48; por. n. 51; OWMR, n. 43)52.



 
Kamienie życia



Pewnego dnia, pewien stary profesor został zaangażowany aby przeprowadzić kurs dla grupy dwunastu szefów wielkich koncernów amerykańskich, na temat skutecznego planowania czasu.


Kurs ten był jednym z pięciu modułów przewidzianych na dzień szkolenia. Stary profesor miał więc do dyspozycji tylko jedna godzinę by wyłożyć swój przedmiot. Stojąc przed ta elitarna grupa (która była gotowa zanotować wszystko, czego ekspert będzie nauczał), stary profesor popatrzył powoli na każdego z osobna, następnie powiedział: "Przeprowadzimy doświadczenie". Z pod biurka, które go oddzielało od studentów, stary profesor wyjął wielki dzban (o pojemności 4 litrów), który postawił delikatnie przed sobą.


Następnie wyjął około dwunastu kamieni, wielkości piłki do tenisa, i delikatnie włożył je kolejno do dzbana. Gdy dzban był wypełniony po brzegi i niemożliwym było dorzucenie jeszcze jednego kamienia, podniósł wzrok na swoich studentów i zapytał ich: "Czy dzban jest pełen?" Wszyscy odpowiedzieli: "Tak" Poczekał kilka sekund i dodał: "Na pewno?". Następnie pochylił się znowu i wyjął spod biurka naczynie wypełnione żwirem. Delikatnie wysypał żwir na kamienie po czym potrząsnął lekko dzbanem. Żwir zajął miejsce miedzy kamieniami... aż do dna dzbana. Stary profesor znów podniósł wzrok na audytorium i znów zapytał: "Czy dzban jest pełen?"
Tym razem świetni studenci zaczęli rozumieć. Jeden z nich odpowiedział: "Prawdopodobnie nie" "Dobrze" odpowiedział stary profesor. Pochylił się jeszcze raz i wyjął spod biurka naczynie z piaskiem. Z uwaga wsypał piasek do dzbana. Piasek zajął wolna przestrzeń miedzy kamieniami i żwirem. Jeszcze raz zapytał: "Czy dzban jest pełen?"


Tym razem, bez zająknienia, świetni studenci odpowiedzieli chórem: "Nie", "Dobrze" odpowiedział stary profesor. I tak, jak się spodziewali, wziął butelkę wody, która stała na biurku i wypełnił dzban aż po brzegi Stary profesor podniósł wzrok na grupę studentów i zapytał ich: "Jaka wielka prawdę ukazuje nam to doświadczenie?" Niegłupi, najbardziej odważny z uczniów, biorąc pod uwagę przedmiot kursu, odpowiedział: "To pokazuje, ze nawet jeśli nasz kalendarz jest całkiem zapełniony, jeśli naprawie chcemy, mażemy dorzucić więcej spotkań, więcej rzeczy do zrobienia". "Nie" odpowiedział stary profesor, "To nie o to chodziło".

Wielka prawda, która przedstawia to doświadczenie jest następująca: jeśli nie włożymy kamieni, jako pierwszych do dzbana, później nie będzie to możliwe". Zapanowało głębokie milczenie, każdy uświadomił sobie oczywistość tego stwierdzenia.


Stary profesor zapytał ich: "Co stanowi kamienie w waszym życiu?" "Wasze zdrowie?", "Wasza rodzina?", "Przyjaciele?", "Zrealizowanie marzeń?", "Robienie tego, co jest wasza pasja?" "Uczyć się?", "Odpoczywać?", "Dać sobie czas...?", "Albo jeszcze coś innego?" "Należy zapamiętać, ze najważniejsze jest włożyć swoje KAMIENIE jako pierwsze do życia, w przeciwnym wypadku ryzykujemy przegrać... własne życie Jeśli damy pierwszeństwo drobiazgom (żwir, piasek), wypełnimy życie drobiazgami i nie będziemy mieć wystarczająco dużo cennego czasu, by poświęcić go na ważne elementy życia.


Zatem nie zapomnijcie zadać sobie pytania: "Co stanowi kamienie w moim życiu?"


Następnie, włóżcie je na początku do waszego dzbana (życia) "Przyjacielskim gestem dłoni, stary profesor pozdrowił audytorium i powoli opuścił salę...
Co jest Twoim kamieniem, skałą, opoką?
Spraw Panie abyś był zawsze na właściwym miejscu w naszym
życiu.


Amen.


Autor nieznany